De kritische mobilist (v/h Verontruste ANWB leden)

Opwarming van de aarde is niet zozeer een ramp, alswel een uitdaging

(Trouw 5 februari 2007) Men moet het ijzer smeden als het heet is. Wat dat betreft had het klimaatpanel van de Verenigde Naties (IPCC) geen beter moment kunnen kiezen voor zijn rapport over de stand van het klimaat.

Daarin betoogt het met nog grotere zekerheid dat de mens schuldig is aan opwarming van de aarde, op een moment dat politici van links tot rechts te kennen hadden gegeven de boodschap te hebben begrepen en aankondigden er ook iets aan te zullen doen.

De belangrijkste vraag is daarmee of we met z’n allen in staat zijn dit momentum vast te houden. Niet alleen door met z’n allen het licht uit te doen. Dat was even leuk om te laten zien dat het ons ernst is.

Maar juist door er voor te zorgen dat we het licht kunnen laten branden, dat we kunnen blijven profiteren van de zegeningen van energie, zonder lastig te worden gevallen met het onheilspellende gevoel dat het klimaat alleen maar te redden valt door terug te gaan naar het stenen tijdperk. Het belangrijkste van het rapport is daarom misschien wel dat het ons tevens laat zien dat we met verantwoord gebruik van energie de opwarming van de aarde beneden de als fataal omschreven grens van twee graden kunnen houden. Vooropgesteld dat politici niet alleen met de mond belijden dat de verhalen van Al Gore indruk hebben gemaakt, maar een beleid ontwikkelen en uitvoerenwaarin duurzame energie centraal staat.

Daarmee vergeleken is de uitgangspositie thans gunstiger dan in de jaren zestig, toen de club van Rome de noodklok luidde over de jammerlijke staat van Moeder Aarde. Die jobstijding was toen buitengewoon nuttig om ons bewust te maken van de kwetsbaarheid van ecosystemen. Er zat echter ook een ontmoedigende kant aan: het leek ondoenlijk de wensen van een zich onstuimig ontwikkelende mensheid te combineren met een verantwoord milieubeleid. Alsof het om een keus ging tussen een leven met geitenharen sokken, of dat van de hedonist met zijn ’na ons de zondvloed’.

Het onvermogen van veel mensen om zo’n keus te maken is er een belangrijke oorzaak van dat een duurzaam milieubeleid maar moeizaam van de grond kwam. Daar is mede dankzij technische innovaties verandering in gekomen. Nu zijn we in een fase gekomen waarin we zo langzamerhand echt mogen geloven dat het kan. Tenminste als politici ook de moed kunnen opbrengen dat geloof met even duurzame maatregelen te ondersteunen.


De kritische mobilist 2007

Commentaar en kopij aan ons opsturen


Terug naar eerste pagina