De kritische mobilist (v/h Verontruste ANWB leden)

Weer eens een verstandig relativerend commentaar van dagblad Trouw op de file-ellende (EvD)

In de file staan valt niet alleen Rijkswaterstaat te verwijten

(Trouw 6 juli 2006) Tientallen kilometers file, en dat in de brandende zon: het verkeersinfarct bij Utrecht en Rotterdam, vooral maandag, moet voor automobilisten geen pretje zijn geweest. Oorzaak is het onderhoudswerk aan respectievelijk een brug en een tunnel. Rijkswaterstaat heeft intussen het boetekleed aangetrokken. ’s Rijks wegbeheerder had verwacht dat het op de weg al wat rustiger zou zijn geweest omdat in het zuiden van het land de vakanties begonnen zijn.

Het siert Rijkswaterstaat dat hij zo ronduit spreekt van een inschattingsfout. Misschien gaat hij zelfs wel wat al te diep door het stof. De werkzaamheden vallen onder het ruimschoots vooraf aangekondigde groot onderhoud van de Nederlandse snelwegen. Dat neemt twee jaar in beslag, onder het motto: even doorbijten, dan zijn we er daarna weer een flinke tijd vanaf. Voor die strategie valt zeker iets te zeggen. Zo mogelijk wordt gewerkt in de weekeinden, de nachtelijke uren en vakantieperioden, maar enige overlast is onontkoombaar. Ook daarvoor is vooraf royaal gewaarschuwd. En via paginagrote advertenties in de dagbladen en een duidelijke website krijgen automobilisten ook nog eens prima voorlichting over wanneer zij zelf hinder mogen verwachten.

Dat desondanks zoveel mensen maandagochtend doodgemoedereerd in de auto stapten op weg naar de Hagesteinse brug en de Heinenoordtunnel, is dan ook teleurstellend. Dat ze dit dinsdag opnieuw deden, mag zelfs onthutsend heten. Er zaten ongetwijfeld mensen in die lange rijen auto’s die om wat voor reden dan ook geen andere keus hadden. Maar dat gold vast niet voor iedereen. Rijkswaterstaat verwijt zichzelf in Utrecht niet voor een openbaarvervoer-pas te hebben gezorgd zodat reizigers tijdens de werkzaamheden goedkoper met bus of trein kunnen. Achteraf was dat best slim geweest, maar mensen kunnen er ook zelf voor kiezen met het openbaar vervoer te gaan.

En als ook dat om wat voor reden dan ook niet kan: zou het voor werkgevers nu werkelijk van levensbelang zijn dat mensen elke dag stipt om negen uur achter hun bureau zitten? Dat moet flexibeler kunnen bij dergelijke bijzondere, te voorziene omstandigheden. Eerder of later beginnen, een dagje thuiswerken – bedrijven en werknemers zouden toch wel wat moeten kunnen verzinnen om hun steentje bij te dragen. Dat is zinvoller dan reageren op het onderhoud aan de weg als ware het een natuurramp.


De kritische mobilist 2006

Commentaar en kopij aan ons opsturen


Terug naar eerste pagina